Ofschoon de voetbalsport populairder is dan ooit tevoren, knaagt er bij menig voetballiefhebber iets van onbehagen. Het moderne profvoetbal wordt op een industriële, hebzuchtige en uiterst opportunistische manier geregeerd door de macht van het grote geld
Het handelsverkeer tussen duizenden voetballers en honderden clubs is ondanks de economische crisis nog altijd zeer intensief, waarbij de spelers zichzelf gulzig hebben laten degraderen tot koopwaar.
Is dit nog wel leuk? Als ik kijk naar het geschifte Real Madrid, de onherkenbare teams in de Eredivisie gevuld met exoten (waarmee de fan zich desondanks nog steeds mee schijnt te identificeren) en de stinkende verhalen over kinderhandel kan ik die vraag niet volmondig met ‘ja’ beantwoorden. Daarbij is het voetbal ook jammerlijk voorspelbaar geworden. Zie de Champions League, waarin de rijkste voetballanden (Spanje en Engeland) het toernooi al jaren domineren. Als Nederlandse fan doen we in zekere zin niet echt mee.
Nieuwe vraag: is er kans op verbetering? Ja, de kans op verbetering is er; sterker, de oplossing is voorhanden. Namelijk: de zogenaamde ‘6+5′ regeling! Een simpele, maar ingrijpende regelverandering waarin elk elftal verplicht wordt om minimaal zes spelers op te stellen uit eigen land. Een groepje vooraanstaande voetbaliconen (waaronder Platini, Beckenbauer en onze eigen Cruijff) zijn momenteel aan het lobbyen geslagen om de Europese politiek te overtuigen om deze 6+5 regel te gedogen.
Wat is de positieve invloed van de 6+5 regel op het internationale voetbal? Ten eerste dwingt het de clubs om een bijdrage te leveren aan het algemene belang van de voetbalsport. Omdat men plots verplicht is om spelers uit eigen land in haar gelederen te hebben dienen clubs veel meer energie te investeren in de eigen jeugdopleiding. Clubs die momenteel zonder verstand decadent zitten te wapperen met miljoenen euro’s om zo hun selectieniveau op peil houden komen onherroepelijk in de problemen. Zo zal het voetbal dichterbij kruipen naar de essentie van topsport: het ontwikkelen van een eigen filosofie en vervolgens met eigen middelen succes pogen af te dwingen in plaats van afhankelijk te zijn van de grillen van pochende en emotionele geldschieters.
Omdat zowel de vraag als het aanbod van voetballers door de 6+5 regeling ingeperkt wordt zal het verloop in de selecties afnemen. Lekker terug naar de tijd van herkenbare elftallen waarvan een ieder de opstelling kan opdreunen. Clubs zullen veel minder dan nu te vergelijken zijn met duiventillen, waarin de traditionele selectiefoto ieder seizoen onherkenbaar is ten opzichte van de vorige. Omdat deze ook nog gekiekt wordt in juli is de foto in september overigens alweer hopeloos verouderd.
Succes wordt met de 6+5 regel nauwelijks nog te koop. Clubs die hun opleiding netjes verzorgen zullen eindelijk kunnen oogsten. Ajax bijvoorbeeld zal haar zelf gecreëerde kroost veel makkelijker kunnen beschermen tegen gevaarlijke aasgieren uit vermogende landen en zo wellicht weer de aansluiting met de Europese top hervinden. Met name de Engelse clubs, wiens beleidsplannen voornamelijk bestaan uit de Mediamarkt slogan KOPEN-KOPEN-KOPEN, zullen afgestraft worden voor haar destructieve korte termijn denken.
‘6+5′ zal zoals gezegd de vrije marktwerking in het voetbal ingrijpend veranderen. Het voetbal kent nu nog een eigen ecologisch systeem, waarin iedere club een functie heeft en zo het geheel in stand houdt. In Nederland klagen we nog al eens hypocriet over het feit dat de grote landen onze korf bruut leegroven, maar op onze beurt doen wij met het geld van die grote landen hetzelfde in de kleinere Scandinavische landen. Evenals in de natuur eten we elkaar. Nederland staat bijvoorbeeld bekend als een vruchtbaar gebied waarin talenten in relatieve rust rijpen. Omdat ‘ons’ afzetgebied commercieel beperkt blijkt moeten we ook erkennen dat het verkopen van spelers (import-export) de levensader is van ons voetbal. Speler A komt binnen in onze voetbalfabriek. Na een a twee jaar van intensieve bewerking is Speler A beter dan ie was bij binnenkomst en kan hij met winst worden doorverkocht. De vraag is of er in deze volstrekt natuurlijke kringloop ingegrepen dient te worden? Wellicht kunnen we de gevolgen van ons ingrijpen niet overzien.
Desondanks is er ook een ethische kant aan het verhaal rondom de 6+5 regelgeving. In een liberale wereld waarin mensen vrij zijn om zichzelf te ontwikkelen doet ‘6+5′ conservatief aan. Voor over een loopbaan als Barcelona speler dromende jongetjes over de hele wereld wordt het plots veel moeilijker om die droom te realiseren. Tenzij die jongetjes in Spanje wonen natuurlijk. Het komt er (gechargeerd) op neer dat een minder getalenteerde speler uit Spanje de eer heeft om in Camp Nou te voetballen, terwijl een veel betere speler uit de sloppenwijken van Rio die kans ontnomen wordt.
De 6+5 regel zorgt voor oneerlijke concurrentie tussen voetballers onderling, omdat ‘6+5′ clubs een ‘eigen volk eerst’ mentaliteit oplegt. Weg met de gelijke kansen voor een ieder (een verworvenheid binnen ons democratische stelsel)! Dit perspectief stemt tot nadenken. Is het algemene belang van Koning Voetbal zo groot dat we het er voor over hebben om een discriminerende regel te introduceren? En wat zullen de gevolgen zijn van een desastreuze ingreep in het ecologische stelsel van het voetbal? Wellicht is het offer dat we moeten brengen voor een meer nostalgische en idealistische voetbalwereld te groot. Ik ben er nog niet uit.
