Van types als Johan Derksen krijgt een mens nooit genoeg. Dat blijkt ook wel, want de laatste waardige ambassadeur van de snor (zo eentje waar na het nemen van een teugje pils een beetje schuim in blijft hangen) is stiekem de meest prominente mediaman.
Dagelijks verschijnt hij op de website van voetbalinternational om stupide vragen te beantwoorden van mannen die elke dag handenwrijvend de nimmer wijzigende doch harde en vermakelijke meningendiarree van Derksen bekijken, in de hoop dat hun vraag het korte item gehaald heeft.
Ze zullen het ontkennen, maar wanneer Derksen hun vraag (met naam en woonplaats!) voorleest op een toon die normaliter gebruikt wordt door een notaris bij de bekendmaking van de wilsbeschikking van een overledene, worden ze overvallen met een spontane erectie. Uit pure trots.
De internetfilmpjes doet Derksen erbij. Als een oude voetbalprofessor beantwoordt hij bewapend met leesbrilletje en een met veertig jaar aan voetbaljournalistieke ervaring gevuld brein de vragen van zijn ‘studenten’. Zonder met de ogen te knipperen doceert hij met veel overredingskracht zijn opinies als voldongen feiten. Op zijn tong zit, in tegenstelling tot zijn longen, nog geen enkele vorm van sleet. Ik denk dat Derksen als kind wel eens een paar klappen heeft ontvangen.
Pijnlijk rake opmerkingen maken tegen dommere klasgenootjes, die hij moest bekopen met vuistslagen op zijn kanis. Vreemd genoeg denk ik dat Derksen daar van genoot. De kaakslag als ultieme triomf; geen kind kon de jonge Johan verbaal kloppen. De machteloosheid van zijn met woorden vernederde opponent is zijn levensbrandstof, ook nu nog.
Een goed voorbeeld daarvan zag ik afgelopen maandag bij het programma Voetbal International op RTL, dat overigens ook nog eens op vrijdag verschijnt. Zoals ik al schreef, het hoofd van Derksen is onontkoombaar. Ijdelheid is hem echter vreemd. ‘Ik ben slaaf van mijn eigen succes,’ zegt hij over zijn status als ‘mediamannetje’. Zoals een junk niet meer buiten een shot speed kan, zo kan Derksen niet meer zonder het gevoel van extase dat hij steeds ervaart nadat een heerlijke oneliner zijn grove bek verlaat.
Maar afgelopen maandag. Hans Kraay junior, gecast als de ietwat dommige playboy, blijkt weer eens een ideaal slachtoffer voor Derksen als hij op eigen initiatief de ideale Ajax elf presenteert aan de VI-kijkers. De reactie van Derksen is onverbiddelijk cynisch. ‘Wat is die Kraay een zelfingenomen kwalletje. Misschien kan de trainer van Lienden voor alle Eredvisie clubs de opstelling maken, dan zijn we allemaal uit de brand geholpen.’ Gelukkig voor de verveelde kijker is Kraay junior een beetje een schlemiel. Hij laat zich uit de tent lokken, wordt witheet en hapt! De verveelde kijker zit thuis plots op het uiterste puntje van zijn stoel en knipoogt naar zijn vrouw (maar die verschuilt zich achter een sudoko puzzel).
Als Derksen de geagiteerde Kraay nog verder opfokt door te zeggen dat hij wat weg heeft van zijn vader (‘die kwam ook altijd met die rare lijstjes op de proppen’) glinsteren de ogen van Johan. Kraay heeft het niet meer, uit zijn oren komt stoom. Het is dat zijn zelfbeheersing inmiddels beter is dan tijdens zijn eigen voetballoopbaan, anders had Derksen een vuistslag ontvangen. Helaas voor deze beroeps bloedzuiger bleef die ultieme beloning uit. Maar toch. Fraai stukje provactie. Johan Derksen moet de politiek in. Feministjes plagen zoals Femke Halsema. Derksen als geheime wapen tegen Wilders. Echt, ik denk dat hij iedereen onder de tafel lult. Derksen heeft altijd het laatste woord. Laat hem niet afkicken, laat zijn mediageilheid nimmer naar een niveau van impotentie dalen!
Remco Kock
