Ik vraag mij, vaderlandslievend als ik ben, af of ik het tijdens mijn eenmalige leven op deze aardkloot nog ga meemaken: een groot Oranje gekleurd internationaal voetbalsucces.
Als geboren pessimist durf ik er eerlijk gezegd niet in te geloven. Het is een gedachte die mij tragisch stemt, want een mannelijk mensenleven is niet volmaakt zonder bewust de winst van een Europees of wereldkampioenschap voetbal te hebben gevierd.
Toen Oranje in het land van onze voormalige bezetters Europees kampioen werd was ik te jong om bier drinkend voetbal te kijken, laat staan dat ik letterlijk op mijn eigen benen kon staan. Kortom, ofschoon dit historische hoogtepunt zich afgespeeld heeft gedurende mijn leven, ik heb er zelf niet veel aan gehad. Het succes van ‘88 doet me sowieso niet veel. Als ouderen dan ikzelf er luidt converserend met vrolijke weemoed op terugblikken dan bekruipt mij een naar gevoel. Dat gevoel dat ik ook krijg als vrinden van mij met elkaar leuke verhalen uitwisselen over een geslaagd feestje dat ik heb moet laten passeren. Je lacht er beleefd om, maar achter die beleefd opgezette hypocriete grijns baalt het diepste van je ziel dat je er niet bij geweest bent.
Euro 2008 leek even het toernooi te worden waarin een jongensdroom in vervulling zou gaan, in de poulefase was Oranje onaantastbaar. Maar de pessimist in mij ontwaakte na drie wonderlijke zeges op rij, deze trein die denderde zo ongecontroleerd snel over de rails dat deze voor de eindbestemming op brute wijze moest ontsporen. Helaas kreeg ik al snel gelijk toen de sluwe Russische opperbevelhebber Guus Hiddink zijn persoonlijke vendetta met de Nederlandse belastingdienst over de rug van Oranje in zijn voordeel besliste.
Naar het schijnt heeft Guus na afloop van de door hem gewonnen kwartfinale partij een ouderwetse fax gestuurd richting de belastinginspecteurs die nachtenlang gehuld in een slaapzak en met een paar donuts op de achterbank van een onopvallende Opel Astra Station de wacht gehouden hebben voor zijn geheime Nederlandse, en dus niet Belgische(!), stulpje met de tekst; ‘wie het laatst lacht, lacht het hardst. Groetjes Guus!’
Desondanks, als ik aan het naderende WK 2010 in Zuid-Afrika denk, begin ik plots te geloven in Neerlands succes. Mijn pessimisme is sterk verminderd sinds ik via de media heb vernomen, een mens verneemt welhaast alles via de media, dat Johan Cruijff zijn rentree maakt als bondscoach van Catalonië. Johan Cruijff is de slimste trainer van de wereld en de selecties die geleidt worden door de slimste trainers van de wereld winnen doorgaans de prijzen. Dat is logisch.
In mijn hoofd heeft zich nu dan ook het volgende rooskleurige scenario ontvouwd. Johan Cruijff maakt met de Catalaanse Selectie een weergaloos rentree als voetbaltrainer. Argentinië, dat zonder zijn geschorste coach annex inspirator Diego Maradona niet vooruit te branden is, wordt met nimmer vertoond combinatiespel met zeven tegen nul van de mat geveegd. Henk Kesler van de KNVB verneemt het nieuws via nu.nl achter een computer in Zeist en komt op het idee om Cruijff, de voetbaltactisch meest ontwikkelde mens op aarde, te vragen om Oranje als bondscoach te dienen in Zuid-Afrika.
Nadat Kesler ingaat op alle eisen van Cruijff (oa shirtsponsor Nike wordt gedumpt voor Cruijff Sport en Marco van Basten en John van ‘t Schip worden zijn assistenten, Bert van Marwijk krijgt zijn ontslag nadat Pierre van Hooijdonk middels een succesvolle gang naar de rechter afdwing dat niet Feyenoord, maar Pierre van Hooijdonk de geschiedenisboeken ingaat als winnaar van de UEFA CUP 2001/2002) voltrekt zich tijdens een knotsgek Afrikaans avontuur een wonder; de Verlosser brengt mij en vele andere in extase door in de WK Finale het Argentinië van Diego Maradona na strafschoppen te verslaan.
Remco Kock
