Het ontslag van Huub Stevens bij PSV is vooral een persoonlijk drama. De man, die ruim een jaar geleden door de landskampioen als een verloren zoon werd binnen gehaald, heeft de strijd binnen een jaar gestaakt.
Stevens is langer aanstaande trainer van PSV geweest dan daadwerkelijk trainer en dat is een te pijnlijk detail voor de man zelf. Heeft Stevens zich verkeken op de taak die hem te wachten stond, of werd hij het slachtoffer van een situatie die buiten zijn schuld ontstond en hem uiteindelijk boven het hoofd groeide? In ieder geval kon Stevens het verval van de succesvolste Nederlandse club in deze eeuw niet voorkomen. Het is zeker niet erg om eens een keer niet kampioen te worden. In Amsterdam en Rotterdam hebben met een dergelijk fenomeen ook leren leven. Maar het spel van PSV was erbarmelijk en dat is juist het tegenovergestelde dan hetgeen vooraf van zijn komst werd verwacht.
Stevens kwam binnen als kroonprins uit de Rijvers’ school. Hij zou PSV weer het oude elan van de zaterdagavond doelpuntenfeesten terug moeten geven. Een swingende ploeg, die met aanvallend voetbal het publiek zou vermaken. Daar was PSV na de succesvolle maar ook qua aantrekkelijkheid niet echt denderende jaren onder Hiddink en Koeman echt wel een beetje aan toe. De manier waarop PSV zijn laatste drie landstitels binnen haalde hield veel te wensen over. Het was goed, soms indrukwekkend, maar zonder veel franje.
Met Stevens zou PSV ook weer vrolijk moeten worden. Die missie is dus mislukt. En dat is dan wel een pijnlijke constatering voor de beleidsbepalers in Eindhoven, die er in het afgelopen jaar alles aan hadden gedaan om de Rijvers’ doctrine te laten herleven met de komst van Van Kraaij als technisch-directeur en Stevens als trainer. De kroonprins is gesneuveld in het eerste zwaard dat hij tegenkwam. En toch blijft Stevens op papier een ideale trainer voor PSV. De praktijk is blijkbaar anders.
Het zou niet slecht zijn om Ernie Brandts dan maar als echte PSV’er binnen te halen, hoewel iets minder met de Rijvers’ doctrine te maken heeft gehad. Eerder zou Jan Poortvliet de juiste man kunnen zijn. De PSV-cultuur is te mooi om zomaar op te blazen voor een modieuze naam. Het trauma Thijs Libregts leeft bij veel oudere fans nog op de achtergrond mee. Wat dat betreft heeft Reker iets teveel vrees gehad om de stille paleisrevolutie te voltooien.
Het swingende PSV, van aanvallend voetbal uit de jaren 70, verdient een herkansing aan de Frederiklaan, want het was juist goed dat het erfgoed van Rijvers werd afgestoft. Dat er elders in het land anders over wordt gedacht, moet de beleidsbepalers in Eindhoven niet van de wijs. Huub Stevens bezit een vrij uniek record in het Europese voetbal, waar geen enkel moment naar is verwezen in het afgelopen half jaar. Hij is met Dino Zoff de enige speler, die ook als trainer de UEFA Cup wist te winnen.
Had hij in Amsterdam of Rotterdam gewerkt, het feitje zou te pas en te onpas zijn opgerakeld in de media. Het plezier waarmee nu op PSV wordt ingehakt doet dus zeer tendentieus aan. Andere namen die best wel mogen vallen als mogelijke trainer zijn die van Adick Koot (een behoorlijke trainer in Frankrijk, die PSV van binnenuit kent), Hallvar Thoresen (succesvol in Noorwegen) en Frank Arnesen.
Een terugkeer van Ronald Koeman bij PSV zou onbespreekbaar moeten zijn. Zijn liefde voor PSV is relatief en hij repte er met geen woord over toen hij in de Hoofdrol zat. We hoeven alleen maar naar de huidige stand van Valencia op de Spaanse ranglijst te kijken om de werkelijke waarde van zijn trainerschap in te schatten. Nog geen jaar na zijn vertrek is de spelersgroep meer dan 100 miljoen in waarde gestegen op de internationale transfermarkt, ondanks de financiële crisis. En waarom niet een topper uit het buitenland, als Didier Deschamps of Gerard Houiller?
Jurriaan van Wessem
