Arsenal begint vandaag zonder Robin van Persie aan de kwartfinale van de Champions League tegen Villarreal. Dat is een minder groot gemis voor de Gunners dan het ontbreken van international Santi Cazorla bij de veredelde dorpsploeg.
Iedereen met een gevoel voor voetbalromantiek is vandaag voor Villarreal. De club is gelijkwaardig aan Sittardia maar hoefde gelukkig nooit te fuseren en dan blijkt het spelen van de Champions League na veertig jaar toch mogelijk. Het leuke aan de wedstrijd van vanavond is dat beide clubs slechts een keer eerder een halve finale in dit toernooi meemaakten en dat was tegen elkaar. Zowel voor Villarreal als voor Arsenal is het een bijzondere kans om het succes van 2006 te prolongeren. Maar toch lijkt Arsenal op alle fronten (historie, klasse en schoonheid) een maat groter dan is Villarreal.
Arsenal beschikt vanavond over Fabregas en Adebayor en beide spelers lijken een bedreiging voor de kwetsbare defensie van Villarreal. Maar aanvallend heeft de club uit een stadje van 50.000 inwoners ook wel wat te bieden, met Giuseppe Rossi en Nihat Kahveci als spitsenduo en met Senna, Pires en Ibagaza in hun rug. De ploeg is alleen wel iets ouder en waarschijnlijk minder fit dan de jonge honden van Arsène Wenger.
Arsenal kan zich dus voor tweede keer scharen onder de beste vier van Europa en dat aantal is eigenlijk een belediging voor een ploeg, die zeer onderhoudend voetbal speelt sinds een decennium, maar meestal op het beslissende moment door het ijs zakte. Voor Arsenal is deze confrontatie een echte test.
Een grappig detail is dat beide clubs elkaar over een paar maanden in de voorronde van de Champions League weer kunnen treffen als nummers vier van hun eigen land. Villarreal verloor in de Champions League nog nooit een thuiswedstrijd (alleen AZ wist er in de UEFA Cup eens te winnen). Daarbij zijn invallers dit seizoen vaak zeer productief. Met name Llorente is met vier treffers in dit toernooi een super sub.
